Mijn liefste Dochter (16)

Een kleine anekdote van de afgelopen maand. Samen met broer in het speelhuisje ravotten is één van je favoriete activiteiten. Dat gaat er niet altijd zo zachtzinnig aan toe. Broer wil dat je bepaalde dingen doet of niet doet en kan zijn wensen al eens aardig wat fysieke kracht bijzetten. Maar je laat je daarbij meestal niet onbetuigd en probeert gewoon even hard jouw zinnetje door te drijven. Maar ik dwaal af. Vorig weekend was je bovenop het speelhuisje gekropen maar in plaats van de glijbaan naar beneden te nemen, sprong je er gewoon af. Je zeilde met ware doodsverachting door de lucht om onder luid gelach op je buik te landen op de zitzak. Bewust, met opzet. Zelfs broer schrok zich een hoedje!

Het moet dus niet verbazen dat we je al eens van de crèche thuiskrijgen met serieuze schrammen en builen waarvan niemand weet hoe je ze hebt opgelopen omdat je blijkbaar nooit huilt als je valt…

Je hebt twee favoriete activiteiten de laatste weken; rondrijden op je wheely bug bijtje en alles doen wat broer doet. En je hebt twee modussen, de lieve, vrolijke altijd lachende Dochter zoals we die al zeventien maanden kennen en de peuterpuber die ontzettend woedend en dwars kan zijn als ze haar zinnetje niet krijgt en met dingen gooit of zich krijsend op de grond laat vallen. Alles of niets. 

Ook de buitenwereld is tegenwoordig in twee categorieën onder te brengen; de mensen die je wekelijks ziet en bij wie je vraagt om op de arm te mogen zitten en al de rest, van wie je je wegstopt.

Je zette afgelopen maand je eerste stapjes alleen aan zee, op het strand. Eerst zat je naar goede gewoonte in de draagdoek, observerend hoe broer schelpjes aan het zoeken was. Het was een zonnige dag en na een kwartier kijken besloot je dat je mee wilde doen. Dus hop de draagdoek uit, jasje en schoenen aan en daar ging je, volop mee schelpjes rapend en in het zakje van broer gaan brengen. Je genoot zichtbaar van elk moment.

Ook in de winkel ben je niet meer bij te houden. Tegenwoordig doet papa de boodschappen en hos ik de hele Colruyt door die jij en broer al gierend van het lachen onveilig maken. Iedereen kijkt vertederd naar jouw kleine maar oh zo snelle pasjes.

Echt praten is er nog niet bij, maar je zegt ‘tutje’ en iets dat op de naam van je broer lijkt. En vanmorgen dacht ik dat je ‘daar’ (da!) zei toen je me wees op al je knuffels en tutjes die op een hoopje naast je bedje lagen. Je kan blokken in een vormenstoof stoppen en helpt de vaatwas uit te laden.

Alleen de nachten, die zijn de laatste week niet zo happy. De gebruikelijke nachtvoeding van een uur of 2 ’s nachts heeft plaats gemaakt voor 2 nachtvoedingen en enkele wakkere momenten daar tussenin. De 17 maanden sprong is een feit veronderstel ik. Soms eis je drinken, soms net niet, soms wil je je tutje, soms wordt je boos als ik je dat probeer te geven, soms wil je gewoon dicht bij mama slapen,… Het kan wat zoeken zijn en dat is midden in de nacht niet altijd zo fijn. Maar we kennen dit en weten dus ook dat het een fase is.

Geen fase vrees ik echter is het feit dat je sinds enkele weken in plaats van vrij snel te slapen eerst nog een hele tijd ligt te spelen in je bedje. Broer heeft dat volgehouden tot hij naar school is beginnen gaan, ik zet me dus een beetje schrap op dat vlak…

17 maanden, oftewel bijna anderhalf jaar! Mijn stoere peutermeid!